Pańska skórka

Województwo: 

Mazowieckie

Kategoria: 

  • Wyroby piekarnicze i cukiernicze

Pierwsza wzmianka o produkcie pojawia się w Słowniku Języka Polskiego (t. IV) pod redakcją Adama Kryńskiego i Władysława Niedźwieckiego wydanym w 1908 r. Czytamy w nim, że „panieńska skórka” to (…) słodkie ciastko ślazowe, sprzedawane w tabliczkach po aptekach, jako środek od kaszlu lub jako przysmak. W innym wydaniu tego słownika z 1915 r. znajduje się już pełniejsza informacja. Dowiadujemy się, że skórka to (…) wyrób apteczny, raczej przysmak, niż lek, dawany dzieciom kaszlącym, a złożony z gumy arabskiej, cukru miałkiego, białka jajecznego, ubitego na pianę i olejku kwiatu pomarańczowego, z czego tworzy się tabliczki czworokątne, suszone w cieple umiarkowanym. Nazwa najprawdopodobniej nawiązywała do skojarzenia tego wyrobu z delikatnością skóry młodych kobiet. Określenie to jednak ewoluowało przez lata. Uniwersalny Słownik Języka Polskiego PWN z 2003 r. wspomina już o pańskiej skórce podkreślając, że to nazwa zmieniona i że oryginalnie produkt określany był mianem „skórka panieńska”. W słowniku jest podkreślone, że jest to (…) miękka, słodka masa z cukru, gumy arabskiej i białka dawana dawniej dzieciom jako lek przeciwkaszlowy, dziś jadana jako przysmak. Przed wojną była smakołykiem szczególnie lubianym przez dzieci, sprzedawanym często na odpustach, jak i np. przed kinami czy w parkach. Jerzy Waldorff, pisarz i obrońca warszawskich Powązek, pisał w swoich wspomnieniach o tym, jak chodził z niańką na spacery do Ogrodu Saskiego i tam kupowali właśnie pańską skórkę.
Treść pochodzi ze strony:
http://www.minrol.gov.pl/pol/Jakosc-zywnosci/Produkty-regionalne-i-trady...