Miód Pitny Dwójniak

Województwo: 

Lubelskie

Kategoria: 

  • Miody

Produkcja miodów pitnych w Polsce charakteryzuje się ponad tysiącletnią tradycją, co pozwoliło na wytworzenie dużej ich różnorodności. Historia produkcji miodów pitnych sięga początków państwowości polskiej. W zapisach hiszpańskiego dyplomaty, kupca i podróżnika Ibrahima Ibn Jakuba z roku 966 odnotowano, że „w kraju Mieszka I, obok żywności, mięsa, ziemi ornej obfituje miód, a słowińskie wina i upajające napoje zwą się miodami”. Gall Anonim w swoich Kronikach opisując dzieje Polski na przełomie XI i XII wieku, wspomina o produkcji miodów pitnych. Materiały źródłowe opisujące tradycje kulinarne siedemnasto- i osiemnastowiecznej Polski wyróżniają już poszczególne rodzaje miodów pitnych. W zależności od metody produkcji, miody dzielono na: „półtoraki”, „dwójniaki”, „trójniaki” i „czwórniaki”. Każda z nich odnosi się do innego typu miodu pitnego - produkowanego z innych proporcji miodu i wody lub soku oraz o różnych okresach leżakowania. W książce Romualda Wróblewskiego pt. „Miodosytnictwo – rozprawa o miodach pitnych i dawnej gościnności” została omówiona tematyka tradycji produkcji miodów pitnych przy okazji opisywania zarazem polskiej gościnności. Autor przy chronologicznym opisie rozwoju miodosytnictwa w Polsce podaje wiele ciekawostek związanych z gościnnością i obyczajami Polaków. Tradycyjnymi miodami pitnymi raczono się przy najróżniejszych okazjach, niezależnie czy to były uroczystości państwowe, czy uroczystości rodzinne lub towarzyskie, czy sejmiki szlacheckie, czy też transakcje handlowe. Autor ubarwia swoja książkę oryginalnymi cytatami z literatury, pieśni biesiadnych, pochwalnych i krytykujących nadmierne opilstwo i niestosowne zachowanie. Przykładem może tu być fragment wiersza polskiego poety Tomasza Zana , mówiący o specjalnej mocy miodów pitnych: „Nikt się po ziemi od miodu nie toczy Miód tylko lepszej dodaje miny Najeża wąsa, stroi czupryny, Moc leje w piersi, odwagę w oczy.” Nazwa dwójniak odnosi się zatem bezpośrednio do historycznie ustalonego składu i sposobu produkcji miodu pitnego – jest sama w sobie specyficzna. Zgodnie z tradycyjną staropolską recepturą charakter produktu wymaga przestrzegania określonego okresu leżakowania i dojrzewania. W przypadku Staropolskiego Miodu Pitnego Dwójniaka okres ten wynosi przynamniej 1,5 roku. Tradycyjny podział miodów pitnych na „półtoraki”, „dwójniaki”, „trójniaki” i „czwórniaki” istnieje w Polsce od wieków i przetrwał w świadomości konsumentów do dziś dnia.
Treść pochodzi ze strony:
http://www.minrol.gov.pl/pol/Jakosc-zywnosci/Produkty-regionalne-i-trady...