Sejeński Szczupak faszerowany

Kategoria: 

  • Produkty rybołówstwa

Sejneńszczyzna jest krainą słynącą z ogromnej ilości jezior. Rozciągają się one od jeziora Wigry, które stanowi granicę zachodnią, przez Czarną Hańczę aż po Niemen. Okoliczne jeziora zawsze były świetnie zarybione, szczególnie dużo spotyka się tu siei, sielawy, stynki, a także szczupaka. Okoliczni gospodarze mogli bez żadnych ograniczeń łowić tu ryby, stąd też ogromna popularność i rozmaitość dań rybnych na tym terenie. Tradycja potraw rybnych jest na Sejneńszczyźnie bardzo bogata, ze względu na dawne trzy dni postne w tygodniu (środa, piątek i sobota). Ryby przyrządzane w różny sposób przyczyniają się do urozmaicenia pożywienia. Potrawy z ryb odznaczają się dużą wartością odżywczą, a dzięki lokalnym umiejętnościom kulinarnym są też bardzo smaczne. Ich walory smakowe zależą od właściwego przyrządzenia, odpowiedniego dobrania dodatków smakowych oraz od umiejętnego połączenia ich z innymi składnikami oraz oczywiście od sposobu wykonania. Dlatego właśnie szczupak faszerowany podany w sposób wykwintny, w całości, kusi nie tylko delikatnym smakiem, ale i efektownym wyglądem. Już od wielu lat, autorki książek kucharskich prześcigając się, proponując rozmaite dania rybne. Jednak na pograniczu polsko-litewskim dużą popularnością cieszą się potrawy przyrządzaną właśnie na sposób litewski. Wincentyna Zawadzka w swojej książce Kucharka litewska opisuje rozmaite sposoby przyrządzania szczupaka, również faszerowanego. Dawniej szczupaka piekło się w piecu, obecnie przyrządza się go, gotując lub piekąc w piekarniku. Od lat danie to jest uważane za pracochłonne i kosztowne. Dlatego też przygotowywano je głównie na święta np. na wigilię, a także na inne ważne wydarzenia (wesela, dożynki). W zamożniejszych domach potrawą tą goszczono często księży chodzących po kolędzie. Przepis na szczupaka faszerowanego przekazywany jest na Sejneńszczyźnie w rodzinach z pokolenia na pokolenie. Litwini zamieszkujący te tereny, kultywują pamięć o swej historycznej przeszłości. Starają się zachować wszystko, co cenne dla pamięci potomnych. Toteż również przepisy na starolitewskie potrawy przechowywane są przez gospodynie w domach przez wiele lat i przekazywane następnym generacjom.
Treść pochodzi ze strony:
http://www.minrol.gov.pl/pol/Jakosc-zywnosci/Produkty-regionalne-i-trady...